Diyorum ki;

Farklılıklarımızı muhafaza ederek, ancak aynılıklarımızı öne çıkararak bir arada yaşamak mümkün.Neden bu farklılıkları keskinleştirmek, neden?Oysa öyle çok ki ortak yönlerimiz,anılarımız öyle benzerki.Yok öyle pek ahım şahım farkımız, paylaşılmayacak birşey yok.
 
Diyorsun ki,;

Aydınım ben, yapılanları görmezden gelemem.Ama bilmediğin birşey var,
aydın olmakla aydın geçinmek çok farklı, sen sadece aydın geçinenlerdensin. Eleştirdiğin insanlardan daha fazla örümcek geziyor kafanın içinde.Bak ışık tutuyorum, gör istiyorum, bırak kör inançlarını, boş, beyhude bu çabalar diyorum, dinlemiyor, duymuyorsun.

Susuyorum, pek çoğumuz gibi...

    Haziran gelmiş farkettirmeden, gelmişte lafmı, üçte biri bitmiş bile.Haziran yazın ilk ayıdır, nerden çıktı bu hazan dersiniz şimdi siz, ama bilenler bilir, ben her daim dört mevsimi bir arada yaşarım. İniş çıkışlıdır duygularım,gelgitli.Yaz ve kış,bahar ve hazan bir arada yer alır ruhumda.

.......................

       Azınlık olmak ne güç hayatta, bir azınlığa mensup olmak, genelin karşısında tekil kalma.Bu güçlüğe karşı koyabilmek, güçlü olabilmek mümkünmü her zaman.Etnik azınlık değil tabiki kastım, yada inançlar yönünden azınlık olmak değil..Demek istediğim durduğun yer olarak azınlık olmak, kendin gibi düşünen insanların az olması, onlardan birilerini bulduğunda sıkı sıkı sarılmak,kaybetmekten korkmak, yalnız olmadığın duygusunu yaşamak, umut duymak.

........................

       Lost dizisini izliyorum bir süredir.Hani şu moderniteyi sorgulatan diziyi.Ünlü filozof John insan, ,ilkel dürtüleri açığa çıkmış, varolma mücadelesi veriyor.İnsanlığın geldiği noktayı sorgulatıyor, sahip olduğumuz herşeyi birgün aniden kaybedersek neler yaşarız, ne hale düşeriz , ne yapabiliriz ya da ne yapamayızı sorgulatıyor...

..........................

        Sevgiler...

"değişmeyen tek şey değişimdir "demiş Heraklitos(sanırım oydu!), "aynı nehirde iki kez yıkanamazsınız diye de eklemiş.yıkanırsanız ne siz aynı siz, ne de akan nehir aynı nehir olmaz" d

emiş.ama değişmiyor işte, yanılmış,hiç birşey değişmiyor,rutin bozulmuyor,ezber bozulmuyor, aynen devam edip gidiyor hayat,hiç sekmeden, şaşırmadan, aynı tekdüzelikte,gerçi bazan tekdüzelik sekiyor ama olumsuz bir şekilde,üzücü,hastalık,ölüm vesaire gibi nedenlerle.

bazen,hayır bazen değil sık sık düşünüyorum.neden diye,sorgulamayı bırakırsam birgün belki herşey yoluna girer, normale döner, ama neye veya kime göre normal.ben'in normali ne?

yaş kemale ermiş,hala tırmalıyorum,belki birşeyleri değiştirebilirim diye, çevremdekilerin arkamdan kahkahalarla güldüğünü bile bile, herkes kabullen diyor,boşuna uğraşıyorsun.ama içimde kaynağını nereden aldığını bilmediğim birşey bana doğru yoldasın devam et diyor,ve ben devam ediyorum.çevre boş diyorum,aldırma, kimki onlar.devam.ama sanırım haklılar,boşuna herşey,hayat belki de gerçekten boş, anlamsız,o anlamı ararken kaybolanlardanım belki bende...

her gidişin bir dönüşü vardır, her yokoluş bir varoluş barındırır içinde,gittim,ya da gitmek istedim,kaybolmak,uzaklaşmak,kendimi kandırmak istedim,gidilebiliyormuş bak diyebilmek.

olmadı,olamadı.sadece kendi dehlizlerimde labirentteki fareler gibi dolandım durdum.

yazmak saçma geldi bir andan sonra,satırlara dökülen duygular,düşünceler..dünyada neler olup bitiyor,ben nelerle uğraşıyorum dedim bir an.şükürcü arkadaşlarım galip çıkar gibi oldular,"bak hayat ne güzel,bahar geldi yine,portakal,limon ağaçları çiçeğe durdular,meyve ağaçları gelinlik kızlar gibi,umut muştuluyor bahar "diyebilmek istedim.düğümlendi boğazımda birşeyler..

evet,hayat belkide herşeye rağmen devam ediyor, insanlar rutinlerini bozmadan tekrarlıyorlar yaşantılarını,bakkal amca her sabah erkenden kalkıp süpürüyor dükkanının önünü,komşum her günkü güleryüzüyle yolculuyor kocasını işine,çocukların servisi yine aynı saatte geldi işte,onlarda hazır bekliyorlar zaten.herşey aynı,ama değişen birşeyler var,zaman değişiyor.zamanı dilimlemişiz işimize geldiği gibi.sonra o dilimlerin içine hapsetmişiz benliklerimizi,koşuşturup duruyoruz habire biryerlere halbuki yaşamın kendisinden başka kaçıp giden birşey yok ellerimizden.

balkonumda kuluçkaya yatan güvercinin ilk yavrusu çıktı bugün yumurtadan, öyle çaresiz öyle aciz.balkonumuda terketmişim ki güvervcinler için güvenli bir yuva olmuş..terkedilen yüreklerde sevgiler yeşerir mi?

Ama bulutların arasından güneş gösteriyor arasıra kendini,

cee oynayan yaramaz çocuklar gibi,

ve o an gülümsüyorum hayata,

hayatın gülümsemesine karşılık verir gibi